~@note แบบ JorJor@~

โย่วววว อุซางิจัง 55555+
เป็นไงแกท่าทางจะสบายมากๆเลยสินะ 55+(กวนติงอีก 55+)

ขอมอบ Entry นี้ให้แกและหลายๆคนที่กำลังเฟลอยู่ละกัน

สำหรับคนที่งงว่าใครอ่ะ อุซางิ อ้อ เพื่อนผมเองครับ entry นี้มีแรงบันดาลใจจาก entry นี้คับ
http://silentafternoon.exteen.com/20090201/entry

ล้อเล่นๆ! ฮ่าๆ ก็นะจะบอกว่าไอ้ช่วงเวลาแบบนี้น่ะ
ก็ต้องเจอกันทุกคนแหละ(ใช่มะ ^^")
ตอนนี้ที่เป็นแบบนี้น่ะ แปลว่าแกคงประสบกับความล้มเหลวเยอะใช้ได้ใช่มะ
แล้วก็กลัวที่จะต้องต่อสู้กับกำแพงหลายๆอันของแกใช่มะ
บาสก็เคยผ่านมานะช่วงเวลาแบบนี้ ที่ผ่านมาน่ะ
ก็มีบ่อยๆนะที่ไม่อยากเล่นเกมส์ ดูหนัง อ่านหนังสือ(การ์ตูน)
แต่ว่า เวลาที่ไม่อยากวาดการ์ตูนน่ะมีเฉพาะ ตอนที่เฟล แบบแกนี่แหละ
ใช่มันแย่มาก! บาสรู้ดี ตอนนั้นไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากจะทำงาน ไม่อยากจะไปโน้นนี่ ไม่อยากเจอคนวุ่นวาย
รู้สึกอยากจะหายๆไปจากโลกเลย!!(แฮะๆ เวอร์ไปป่ะ ^^")

แต่ว่านะ........เชื่อบาส
ถ้าผ่านเวลาแบบนี้ไปได้แกจะแข็งแกร่งขึ้น(LV. up! เย้ !\\>w<b//)
ไม่ใช่ล่ะ ฮ่าๆ บาสแนะนำนะ ให้แกพักผ่อนในแบบของแกอ่ะ
ซักระยะ(อย่านานมากนะ ไม่เกิน2วันจะดี ^^")
แล้วแบบเอาให้เต็มที่เลย อยากทำไรทำเลย อยากเล่นเกมส์
โหลดโดเต็มที่เลย(55+ ล้อเล่น~~v~~)
เอาให้แกสุขสมอารมณ์หมายยย สาแก่ใจกับที่อยากไว้เลย!!55+

จากนั้น......ก็มาตั้งต้นกันใหม่ ชีวิตก็แบบนี้แหละเค้าบอกว่าจะมีสุขบ้าง ทุกข์บ้าง
แต่ดูเหมือนจะมีทุกข์มากกว่าอยู่ดีนะ เอิ้กๆ เอาใหม่! ตั้งตัวใหม่!! ลุกขึ้นสู้สิ!!!
อาจจะเหนื่อยไปบ้างแล้วไงล่ะ ใครๆก็มีวันที่เหนื่อยอยู่แล้ว
สำคัญที่ว่าหายเหนื่อยแล้วก็สู้กันต่อ

แล้วที่แกบอกว่าไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดีใช่มะตอนนี้....
มา!!!.....เพื่อนสุดยอดอัลติเมทออริจินัลยูนีคไฮเปอร์เอ็กสตรีมหน้าตาดี คนนี้จะแถลงให้เอง(ถ้าเป็นเกมส์คงหล่อขั้นเทพ!! LV.9999)!! 5555+
เอาล่ะบอกว่าไม่รู้ควรจะเลือกอะไรดีใช่มั้ย
จงทำตามคำสั่งตามลำดับ โดยไม่ต้องวงกลมหรือทำเครื่องหมายเลือกข้อใดทั้งนั้น
และไม่ต้องเขียนชื่อ นามสกุล เลขที่ มีบนกระดาษทำถามด้วย!!
1.ถามตัวเองก่อนว่า "แกอยากทำอะไรไปจนสุดชีวิต"
2.ถ้ายังตอบไม่ได้ กลับไปข้อ1.
3.ถ้าได้แล้ว เขียน จด บันทึกยังไงก็ได้ที่จะทำให้ตัวเองจะสามารถระลึกได้ตลอดเวลาว่า ตัวเองมีเป้าหมายชีวิตอะไร
4.พอทำข้อ 3.แล้วใช่มะคราวนี้ก็เข้าช่วงที่ต้องสู้ละนะ คือตอนนี้แกดูก่อนว่า [สิ่งที่แกต้องทำตอนนี้คืออะไร?]
คือ ไม่ว่าเป้าหมายชีวิตแกคืออะไร และจะบรรลุรึเปล่า
บาสว่าก็น่าจะมีสิ่งที่ต้องทำตอนนี้ก่อนล่ะนะ?
เฉลยให้ก็ได้ว่า ตอนนี้ที่แกต้องทำก็คือ เรียนให้จบก่อนน่ะ

เอาล่ะ อย่าพึ่งบ่นว่า "อันนี้ก็รู้อยู่แล้วเฟร้ย!ทำได้ง่ายๆก็ไม่ต้องเฟลแล้ว!!"
ประเด็นก็คือว่า "โลกแห่งความจริงไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด"
พออ่านๆที่แกเขียนไปก็เข้าใจเลยนะ ไอ้ช่วงที่บอกว่า โตขึ้น
อิสระมีแต่จะน้อยลงๆน่ะ TTvTT~ฮืออ~~
บาสก็เป็นเหมือนกันแต่ว่า บาสว่าตอนเนี้ยสิ่งที่แกควรทำก็คือ
ทำให้พ่อแม่แกสบายใจน่ะ
ว่าแกจะสามารถทำงานได้ ดูแลตัวเองได้ ไม่ตกงาน(อย่างตรู~~TTvTT)
เพราะว่าพอแกทำได้อย่างนั้นแล้วใช่มะ บาสว่าเค้าก็จะไม่มาจู้จี้ command ให้แกทำโน่นนี่เหมือนตอนเด็กๆอีก
ที่นี่แกก็จะถึงช่วงที่มีอิสระ ขึ้นบ้างแล้ว ได้ปลดปล่อยตัวเองบ้าง
ซึ่งยังไม่ใช่ตอนนี้นะ อุซางิจัง
(ตอนนี้บาสก็เผชิญชะตากรรมเดียวกะแกแหละ เพียงแต่สถานการณ์ไม่เหมือนกัน
บาสอยากวาดรูปจริงจังแต่ จบคอมมาแล้วนิ แถมยังทำได้ไม่ดีเท่าไรด้วย กำลังปั่นพอร์ต งานวาดรุปอยู่+ตกงานอยู่)

มา ต่อๆ...อย่าเข้าใจผิดนะที่บอกว่าให้ทำ[สิ่งที่ต้องทำตอนนี้]ไปก่อน
แล้วแกจะไม่ได้ทำ[สิ่งที่แกอยากทำจนสุดขีวิต]น่ะ
เพราะว่าอย่างที่บอกไงถ้าแกยังเก็บความผันของแก อยู่ในใจอ่ะ ยังไงก็ไม่ลืมหรอก
ถึงมันจะเลือนลางมาก แต่ว่าถ้ายังไม่ลืมและถึงเวลาที่เหมาะสมน่ะ
บาสว่าต้องเป็นจริงสักวันแหละ

อย่างบาสอ่ะ
อยากวาดรูปจริงจังมาตั้งแต่ม.ต้นละ ทั้งที่ทางบ้านเค้าก็ไม่อยากจะสนับสนุนเลย
เคยคุยกันบ่อย เค้าก็เข้าใจว่าเราอยากทำงานแบบนี้น เราทำแล้วมีความสุข
แต่พอเค้าถามว่า "แล้วที่เอ็งวาดๆอยู่อ่ะ มันขายได้มั้ยล่ะ"
ประมาณว่าคนจะดังมีแค่ 1 ใน 1,000,000
บาสก็ตอบเค้าไม่ได้ บาสสะอึก เพราะก็รู้อยู่ในใจว่า
"ความสามารถตอนนั้นมันขายไม่ได้ !!" ความคิดก็เลยตกไปTTvTT
แต่ดูสิ ตอนนี้บาสยังไม่ลืมเลย และพูดอย่างไม่อวดและไม่อายใครด้วยว่า ฝีมือดีกว่ากว่านั้นนั้น มากมากมาก!!
เพราะอะไร...!
เพราะบาสไม่ลืม และ เฝ้าย้ำกับตัวเองอยู่ทุกวันแหละว่า "กูอยากวาดรูปเว้ยยย!!"
และอาจจะเพราะเป้นของสิ่งที่ชอบด้วย เลยวาดบ่อยเหมือนกัน
เรียกได้ว่า หัวสมองบาสมันถูกฝังมาด้วย การ์ตูนญี่ปุ่น
ตั้งแต่ยังแก้สมการตัวแปรเดียวไม่ออกด้วยซ้ำ!!
(เริ่มด้วย ดราก้อนบอล ข้าชื่อ...โคทาโร่ บ้านพักผีเพื้ยน บลาบลาบลา)

แต่ถามว่า บาสไม่เหนื่อย ไม่ท้อ ไม่เฟลบ้างเหรอ?
โห~~~~~~~~~~~~~~~~~~~5555555555555555555555+
นับครั้งไม่ถ้วนเลยว่ะ ต่ายเอ้ยยยยยยมันรู้สึกแย่นะที่
สิ่งที่ตัวเองอยากทำคนในบ้านไม่ค่อยสนับสนุนน่ะ
เหมือนต้องดิ้นรนด้วยตัวเองน่ะ
พยายามพิสูจน์ฝีมืออยู่คนเดียวให้ตัวเอง คนทั่วไป และ คนที่บ้าน ยอมรับน่ะ

แล้วที่แย่อีกคือไรรู้ป่ะ ตอนม.ปลายน่ะ คิดง่ายๆไม่สนใจตัวเอง
ตอนนั้นต้องเลือกคณะไง บ้าที่สุด!!!
"ไม่ได้รู้ตัวเองเลยว่า จริงจัง+ชอบการวาดรูปขนาดไหน??"
ตอนแรก เกือบเข้าวิศวะ ตามพี่แล้วเพราะไม่รู้เลือกอะไร
คิดง่ายๆว่า มันหางานง่าย แล้วพอดีอาจาย์คณะเรามาแนะแนวที่ รร. ไง
ไอ้เราก็พอจะสนใจคอมพิวเตอร์อยู่แล้ว ก็นึกว่านี่แหละ ทางที่สวรรค์ส่งมาช่วยยย!!
ที่ไหนได้~~! เทวดาขำกลิ้งเลยที่บาสตกหลุมพราง!! =="
ผิด!! ผิด!! เลือกผิดคณะอย่างแรง!!
มันไม่ใช่แบบที่คิดไว้(ส่วนนึงน่าจะเพราะตอนแนะแนวด้วยแหละ)
ไม่ได้ศึกษาจริงจังไง
ว่าคณะนี้เรียนไรบ้างไม่ได้ถามรุ่นพี่ ไม่ได้ดูหนังสือคร่าวๆ ยังไม่เคยไปสถานที่จริงเลย

ตอนปี1น่ะ วิชามันยังสู้ไหวไง บวกกับที่บ้านบอกมาตอนจะเลือกคณะว่า
"ถ้าจะเอาคณะนี้น่ะ ต้องเอาจริงนะ เอาให้จบนะ
ไม่ใช่เรียนไปปีนึง 2ปี แล้วออก บอกไม่ใช่"
ตอนปี2 ประโยคนี้ทำบาสน้ำตาตกในมากกก ค่าเทอมมันแพงน่ะคับที่บ้านก็ไม่ได้รวย
บาสว่าสถานการณ์บาสตอนนั้น เหมือนแกตอนนี้เลยนะ
คือ เอาให้จบก่อนอ่ะเพราะว่าถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว
ทำไงได้ มันต้องสู้น่ะ เราต้องทำสิ่งที่ไม่อยากทำด้วยเหมือนกันชีวิตนี้
แต่ว่าก็ไม่เคยลืมเลยว่าจริงๆแล้วตัวเองอยากทำอะไรกันแน่

จริงๆพูดว่า ที่จบคณะนี้เหตุผลหลักๆก็คือที่บ้านแหละ อยากให้เข้าสบายใจ
แต่ก็ค้นพบว่าเราก็ยังต้องทำงานสายที่เรียนมาอยู่ดี เพราะเราเรียนมาแบบนี้
แต่ถามตัวเองอีกว่า "งานมึงขายได้รึยัง" ก็ตอบว่า"ยังอยู่ดี!! TTvTT"
แล้วไง~~~!!! ก็ไม่เป็นไรตอนนี้ก็จะยอมทำงานที่ไม่ชอบไปก่อน
แล้วซุ่มอัพเลเวลซะ ซักวันมันก็ต้องมีคนยอมรับล่ะฟร่ะ!!

บาสไม่ค่อยอยากจะเชื่อ
พวก พรหมลิขีต โชคชะตา หรือ ทำนองว่า คนบนฟ้าขีดเส้นให้มึงเดินแล้วก็เดินไป
อย่าออกนอกลู่นอกทางง นี่เป็นกรรมของมึง! อะไรทำนองนี้น่ะ
บาสเอาไปทิ้งถุงมัดใส่ถังขยะไปนานแล้ว
คิดดูดิ ถ้าคนเราโดนขีดชะตาไว้แล้ว แปลว่า
"ความพยายามมันเปล่าประโยชน์"
ซึ่งไอ้เรื่องพรรค์นั้นน่ะ ไม่มีทางเป็นจริงแน่นอน
"ความพยายามไม่เคยเปล่าประโยชน์"

สิ่งที่บาสเชื่อก็คืออ
"ความพยายามกับความตั้งใจต่างหากล่ะ ที่จะกำหนดชีวิตเรา!!"
และก็ยังมีอีกหลายคำคมเท่ห์ๆที่สุดหล่อคนนี้จะมอบให้นะ 555+

เวลาจะทำอะไรยากๆใช่มะ ก็จะนึกถึงประโยคนี้:
"ถึง เปอร์เซ็นความสำเร็จจะน้อย แต่ถ้าไม่คิดจะทำละก็มันเป็น 0 แน่ๆ!"
เวลาจะทำอะไรยากๆกว่านั้นล่ะ:
"ถึงจะเหลือ 1% ก็มีค่ากว่า 0% มากมายเพราะ 0%หมายถึงเป้นไปไม่ได้!!"
เวลาที่เสียใจกับอะไรมากๆก็จะเสียใจสุดไม่เกิน 10 นาทีแล้วก็คิดว่า:
"เราเอาเวลาที่เราเสียใจ ไปแก้ปัญหาดีกว่า" No More Wasting Time!!
เวลาที่อยากฆ่าตัวตายก็คิดว่า:
"การฆ่าตัวตายเป็นการหนีปัญหา ไม่ใช่แก้ปัญหา กูไม่หนีหรอกเว้ยยย!!"
เวลาที่คนอื่นว่าเราหรือตำหนิก็คิดว่า:
"เค้ากำลังช่วยเตือนว่าเรามีอะไรต้องปรับปรุงอีก ต้องขอบคุณเค้าต่างหาก"

โทดทีนะยาวมากๆเลย คุณอุซางิ แต่ว่าอยากให้อ่านให้จบนะ
อย่าเข้าใจผิดนะว่าใช้คำคมที่บอกมาแล้วชีวิตจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ !
เปล่าเลย!! ถ้าชีวิตเป็นเหมือนสนามรบน่ะ ประโยคข้างบนเป็นเหมือนกับ
โล่ และอาวุธ ที่ช่วยสนับสนุนแกเท่านั้น
กำลังใจของตัวแกเองที่เป็นเหมือนLV.ของแก(ว่าเทพป่าวส)สำคัญที่สุด
เพราะถ้าแกยกธงขาวยอมแพ้ก่อนก็จบ!!

"ต้องใช้ความตั้งใจ+อดทน+สู้+พักผ่อน(ด้วย)" มากกๆๆ

อยากจะบอกว่า ยังไงแกก็ยังมีพ่อ มีแม่ มีพี่ มีหลาน
แล้วก็มีเพื่อนหล่อขั้นเทพแบบนี้นะ!
สู้ๆนะแก แกเห็นแล้วแหละแต่วันนี้ขอมอบรูปนี้ให้แกละกัน :D

ป.ล.จริงๆรูปนี้วาดขึ้นมาก็เพราะอารมณ์นี้แหละ TTvTT