~@note แบบ JorJor@~

         อันนี้ ก็ไม่ได้จิงจังไรมากมายล่ะนะตอนแรกจะแต่งส่งประกวดเนื้อเรื่องการ์ตูนสุดท้ายก็ไม่ได้ส่ง

แต่ก็ยังดีที่แต่งจนจบล่ะนะ กร๊ากกกกกก ฮ่าๆ! เอามาให้ลองรับฟังรับชมกันว่าเป็นไงบ้าง ยังมีคนจำบล็อคนี้ได้มั้ยนะ(ฮ่าาา) ถ้าจำไม่ได้ให้ลองหาเพลงของ gaymigayze มาฟังนะคับ ชื่อเพลง

ว่า "บล็อคชั้นบ้านบึ้ม" ~บล็อคใครที่ทำให้ชั้นรัก~บล็อคที่มาอยู่ในความฝัน~บล็อคกูอยู่มันทุกวัน~

ระวังตัวพลันบ้านคุณ(เมง)จะบึ้ม~~!

555+ ไร้สาระ จีจี มาอ่านเนื้อเรื่องของจริงกันเถอะ 

 

MY PARTNER

            ผมกับเขารู้จักกันมาได้ช่วงหนึ่งแล้วครับ...............ก่อนที่เขาจะจากผมไปตลอดกาล..............................แล้วนี่ก็คือเรื่องที่ผมเสียใจที่สุดเรื่องหนึ่งในชีวิตเลยครับ

ผมเจอกับเขาครั้งแรกในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งตอนที่พบกับเขาครั้งแรกนั้นผมก็รู้สึกถูกชะตากับเขามากถึงแม้ว่าเขาจะไม่ดูดีเท่าคนอื่น ร่างกายของเขาดูมีตำหนินิดๆ ท่าทางไม่โดดเด่นอะไรมากนัก แต่ผมก็รู้สึกว่าเขาสามารถร่วมงานกับผมได้ดี เขามีลักษณะแบบที่ผมต้องการ

ในช่วงเวลานั้นเองผมตัดสินใจว่าจะชวนเขามาร่วมงานทันทีแม้ว่าความสามารถของเขาก็ดูธรรมดาๆ แต่ก็ทำให้ผมเสียเงินน้อยลงไปด้วย แลกกับความซื่อตรง พร้อมที่จะลุยกับผมไม่ว่าสถานการณ์ไหน ผมคิดว่าคุ้มมาก ตั้งแต่นั้นมาเราก็ร่วมงานกันเป็นอย่างดี เราสนิทกันเรื่อยๆช่วงนั้นผมรู้สึกว่าเขานี่แหละใช่เลย เขาปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างซื่อสัตย์และน่าชื่นชม เขาไม่เคยปริปากบ่นเลยสักครั้ง เราไปที่ต่างๆด้วยกันเสมอไม่ว่าจะเป็นวันที่แดดแรง ฝนตก ฝุ่นเยอะ เมฆมาก เมฆน้อย วันที่มีความสุข วันที่มีความทุกข์ วันที่เพื่อนเยอะ วันที่เพื่อนน้อย วันที่ท้องอิ่ม วันที่ท้องหิว ผมสามารถยืดอกบอกคนอื่นได้เต็มปากเลยว่า เขาไม่ใช่แค่ผู้ร่วมงานของผมแต่เขาเป็นเหมือนกับ คู่หู คู่หูซึ่งไปกับผมทุกที่ ทุกเวลาที่ผมต้องการผมรู้ว่าผมคงเสียใจมากหากไม่ชวนเค้ามาร่วมงานวันนั้น

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว คงเป็นเพราะชีวิตผมมีความสุขมากขึ้นกระมังเมื่อเขามาร่วมงานกับผม ผมคงจะเพลิดเพลินกับชีวิตมากไป มากไปจนลืมสังเกตว่าในขณะที่ชีวิตผมมีความสุขมากขึ้น ชีวิตของคู่หูผมกลับไม่เคยเปลี่ยนแปลง มีแต่จะแย่ลงๆ ผมไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำร้ายเขาทีละนิดๆในขณะที่เขาทำงานเพื่อความสะดวกสบายของผม แม้จะเป็นวันฝนตก แดดแรง ผมก็เรียกเขามาใช้งานด้วยความพอใจ และไว้ใจ ผมช่างเป็นคนที่เห็นแก่ตัวจริงๆ ผมเริ่มรู้สึกตัวก็ต้องเมื่อร่างกายของเค้าเริ่มทรุดและโทรมลงอย่างน่าเป็นห่วง ทุกคนที่อยู่รอบตัวผมก็สังเกตเห็นได้และสอบถามผมด้วยความเป็นห่วงและสมเพช ที่สภาพย่ำแย่ถึงเพียงนี้ ผมรู้สึกเสียใจอย่างมากที่ไม่เคยจะสังเกตสภาพร่างกายของเขาเลย ทั้งยังใช้งานเขาเค็มที่ด้วยความคะนอง ผมก็ได้แต่บอกตัวเองว่าตั้งแต่นี้ผมจะดูแลรักษาเขาให้ดีที่สุด ใช้งานเขาอย่างทนุถนอมที่สุด

ในวันนั้นผมจำได้เป็นอย่างดี วันนั้นเป็นวันศุกร์ ผมจำเป็นต้องไปหาผู้ร่วมงานคนใหม่มาแทนเขา ผมไม่อยากทำแบบนี้เลยแต่ก็จำต้องทำแม้แต่ในวันแบบนี้เขาก็ยังยืนยันจะทำหน้าที่ของเขาต่อไป ผมได้แต่รู้สึกผิดและละอายใจ ผมรู้สึกยิ่งเสียใจกว่าที่ผ่านมาหลายร้อยเท่า เขาเป็นคู่หูที่ดีที่สุดของผมจริงๆ เมื่อผมเสร็จธุระกับผู้ร่วมงานคนใหม่แล้ว ผม ผู้ร่วมงานคนใหม่ และเขาก็กลับบ้านด้วยกันเพื่อต้อนรับผู้ร่วมงานคนใหม่ เวลานั้นเองสภาพของเขาก็แย่ลงทุกขณะจิต เดิมก็ป่วยกระเสาะกระแสะอยู่แล้ว อาการยังทรุดลงจนสาหัสอีก และเหมือนฟ้าจะลงโทษคนเห็นแกตัวอย่างผมให้เสียใจ เสียดาย และละอายใจขึ้นไปอีก ด้วยการปล่อยฝนตกลงมา แต่เชื่อรึเปล่าครับ เขาไม่ออกอาการท้อถอย บ่นว่า ฟ้าสวรรค์เหมือนที่ผมทำอยู่เลย เขายังคงทำหน้าที่ต่อไปอย่างแข็งแรงด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอเหลือคณา เปรียบเหมือนทำทหารที่จะขอรับใช้ชาติจนตัวตายก็ไม่ปาน ในขณะที่ฝนค่อยๆทยอยตกจากฟ้ามาเรื่อยๆ ฝนจากดวงตาผมก็เริ่มลงเม็ดแล้วเหมือนกัน ผมไม่รู้ว่าจะตอบแทนเขายังไงไหว เขาเป็นนักสู้ตัวจริงยิ่งกว่าที่ผมจะจินตนาการได้ ฝนก็ตกหนักมากจนเสียงฝนเกือบจะกลบเสียงรถบนถนนจนหมดและเหมือนเป็นปาฏิหาริย์อาการของเขาหยุดความทรุดโทรมลงจากที่แย่ลงมาตลอดวัน อาการเขาทรงตัว ในใจผมได้แต่นึก ขอโทษ ขอบคุณ ขอโทษ ขอบคุณ สลับกันไปมา ความรู้สึกเทประดังมาจนพูดอะไรไม่ออก จนเมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาก็หมดสภาพทันที ผมตระหนักได้ว่าช่วงก่อนหน้านั้นเหมือนกับแสงสุดท้ายที่โชติช่วงก่อนที่จะดับไป ฝนจากฟ้าเริ่มเบาลงแล้วแต่ฝนจากดวงตาผมกลับตกหนักไหลพรากฉุดไม่อยู่ ร่างกายเขาแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ พื้นด้านในที่ตอนแรกมองไม่เห็นก็กระเด็นออกมาทันที บาดแผลมากมายกว้างขึ้น ผิวนอกถลอกปอกเปิกไปทั่ว เนื้อตัวโทรมเลอะโคลนตม เขาตายในหน้าที่แล้วจริงๆ “รองเท้าคู่เก่งของผม” TT ^ TT

 
ป.ล. base on true story ละ TTvTT