~@note แบบ JorJor@~

โอ้ตัวเราเปรียบดั่งข้าวไข่เจียวไร้สีเขียวสีแดงที่แสบสัน

ดั่งท้องฟ้าไร้ดาวไร้ตะวันดั่งดวงจันทร์ที่ไม่เห็นในเดือนมืด

ข้าวไข่เจียวอย่างผมธรรมดาไร้ราคาไม่สวยหรูไม่สดใส

แม้กลิ่นหอมดีต่อกายไม่ถูกใจทำแล้วไซร้ไร้คนสนทิ้งจนเฉา

ผมรู้ตัวผมรู้ดีว่าเป็นใครอย่าสงสัยคิดมากเปลืองสมอง

ผมเป็นคนธรรมดาไร้คนมองใช้สมองอยู่ทุกวันทำไงดี

อยากจะเป็นพระเอกไม่เข้าทีความคิดมีแต่บุคลิกนี่ไม่ไหว

เป็นนักร้องก็ผิดคีย์แสนเสียใจโอ้บรรลัยตัวเราน่าสมเพช

เล่นกีฬาก็งั้นงั้นไม่โดดเด่นแค่เล่นเป็นนับว่าบุญมีหนักหนา

จะเล่นเกมส์ก็อ่อนด๋อยเสียเวลาโอ้หรือว่านี่ไม่ใช่ที่เราเป็น

ตอนวาดรูปก็ทำได้นิดหน่อยหลายคนยังชื่นชมขอบคุณหลาย

แต่ฝีมือที่หลับใหลยังไม่คลายชีพไม่วายก็ฝึกต่อจนสิ้นใจ

ถึงเรื่องเรียนไม่เคยแย่ไม่เคยดรอปไม่เคยป๊อปไม่เคยเก่งไม่เคยแข็ง

เกรดเฉลี่ยประมาณสองไม่เคยแซงไม่เคยเคยแย่งที่หนึ่งจากใครใคร

เรื่องฟิสิกส์ศิษย์ชูชาติเพงอาทิตย์ แนบสนิทเอฟเท่ากับเอ็มเอไฉน

ถึงหน้าห้าเกริกปานกลับล่ะว่าไงจะสูตรไหนไอ้เกริกหลับไปแหล่วว

นิสัยเราเหมือนจะดีไม่มีตำหนิตอนติดคริ(critical)นี่สิเข้าใจไหม

บ้าขึ้นมากรูก็ไม่เหมือนใครจะทำไงนิสัยมาจากสันดาน

เป็นคนเงียบคุยไม่เก่งอย่าเงียบล่ะชวนคุยนะจะสานต่อประโยคให้

บางครั้งก็ผงกหัวเหมือนเข้าใจแต่ฟังไปพูดมาขออีกที

หลายครั้งก็พูดไปก่อนจะคิดไม่มีสิทธิ์ทวงคำกลับไม่ดับสูญ

และหลายครั้งก็เหมือนในการ์ตูนเศร้าทวีคุณกับสิ่งที่พูดไป

จะขอโทษบางทีก็ไม่ทัน เหตุฉับพลันแก้ไขไม่ได้เสีย

พอทิ้งนานจึงไม่กล้าไปคลอเคลียทวงความเสียครั้งเก่าให้เศร้าใจ

สรุปว่าอันตัวเราช่างจืดชืดไม่หยุ่นยืดสดใสเหมือนใครเขา

ไม่โดดเด่นไม่ดีเลิศไม่เข้าเป้าไม่อับเฉาไม่ตกต่ำมีทุกไม่

รู้สึกเศร้าเล็กน้อยถึงปานกลางที่เป็นเหมือนตัวบ่างเกาะตันไม้

เสือเดินมาสิงผ่านไปไม่สนใจยีราฟไซร้กินยอดไม้ไม่เหลียวแล

แต่ช่างเถอะได้เกิดมาหนึ่งชีวิตฟ้าลิขิตอย่างไรจะไม่สน

ขอแค่ได้เป็นตัวเองจะยอมทนเกิดเป็นคนยังไม่สิ้นก็ดิ้นไป

จะบอกว่าคนธรรมดามีหัวใจแม้ใครใครมองไม่เห็นที่ตัวผม

แต่ผมเองมีความคิดมีอารมณ์ขอให้สมปรารถนาสวัสดี